دست آخر

یه دیوونه رو میشناسم که فکر میکرد دنیا به آخر رسیده. نقاش بود و حکاک. خیلی دوستش داشتم. میرفتم و میدیدمش، توی دیوونهخونه. با دستهام میگرفتمش و میکشوندمش کنار پنجره. ببین! ذرتهای درحال قد کشیدن! حالا اونجاu200d! ببین! بادبونهای قایقهای ماهیگیری! همه اون زیبایی! دستش رو پس میکشد و به کنج خودش برمیگشت. هراسون بود. هرچی دیده بود خاکستر بود.