راهنمای مدیریت بلایا: مبتنی بر اجتماعات محلی بینه

درباره کتاب :

سازمانهای غیردولتی در فعالیتهای بشردوستانه در طی دههی ۹۰ به 1 «اجتماعxadمحور» به عنوان رویکرد مدیریت 1ی طبیعی توجه کردند. سازمانهای غیردولتی متوجه شدند که ظرفیت جامعهxadی محلی و درجهxadی آسیبxadپذیری آنها اهمیت دارد و برخی از این سازمانها فعالانه این دیدگاه را پذیرفتند که «بهبود زندگی مردم آسیبدیده تنها از طریق بسیج تواناییهای خود آنان امکانxadپذیر است».
تجربیات و مشاهدات نشان میدهد که ساکنان مناطق آسیبدیده، بزرگترین منبع بالقوهxadی دانش بومی در موقعیت بحران هستند، آنان اولین کسانی هستند که در نخستین ساعات بحران به حادثه واکنش نشان میدهند و تا آخر نیز برای بازسازی تلاش میکنند.
برای اینکه این رویکرد را بشناسیم، در درجهxadی اول بایستی بدانیم معنی آن در ادبیات جهانی چیست و سپس به جستوجو برای فهم انواع روشها و مکانیسمهای بومی آن بپردازیم، ظرفیتهای آن را در جامعهxadی خود بشناسیم و آن را تقویت کنیم؛ در حقیقت هیچ الگوی از پیش تعیینشدهxadای برای یک جامعهxadی معین وجود ندارد، آنچه هست ظرفیتهای واقعی است که باید تقویت شود و حس تعلق به آن پدید آید. در غیر این صورت این رویکرد مفهوم واقعی خود، یعنی «اجتماعمحوری» و «تکیه بر جامعهxadی محلی» را از دست میدهد و همواره علامت سؤالی بر پایداری آن باقی خواهد ماند.